[...]

ο χρόνος

με χαρτιά σημαδεμένα

ο τόπος 

μία άγνωστη διεύθυνση

απλώνεσαι

για να χωρέσεις

μικραίνουν όλα

όσο μεγαλώνεις

τώρα που χάσανε το νόημά τους

πιάνεσαι από μια λέξη

για να δεις

θα αντέξει

ή θα πέσεις

έτσι αιωρείσαι

πάνω απ΄τη πόλη

με τα πυρωμένα στόματα

⛆

                         πήρε όλο το νερό η βροχή

                      στεγνός στα μάτια μας ο κόσμος   

...

κλείνει η χρονιά τη στιγμή αυτή που λες δεν πάει άλλο και μέσα σου ανοίγουνε δρόμοι παλιοί που σε πάνε αλλού. 

πώς θα΄ναι άραγε ο χρόνος μετά απ΄αυτή τη στιγμή; 

στον τόπο που δεν

το φως

ανάβει η μέρα

και υπάρχεις

εδώ κι εκεί

κάπου αλλού

για πάντα ίσως

μέχρι να δύσει ο ήλιος

σαμάνος πριν την τελετή

déjà vu

 να σε χτίσει ο καιρός και να βρεθείς στην ξέρα

δε μένει

στην ίδια αλυσίδα είμαστε δεμένοι

🥚

 

η ουδετερότητα και πλαδαρότητα της καθεστηκυίας τάξης