γλίστρησες προς τα πάνω. άφησες κάτω να πέσει το σώμα στην αυλή. ανάμεσα στις γλάστρες με τους βασιλικούς και τα γεράνια. μια πεταλούδα πέταξε τα χρώματά της να σε συναντήσει. δεν χόρτασε η ζωή από σένα. δεν πείνασες ποτέ ...
11.7.26
3.6.26
8.3.26
16.2.26
[...]
ο χρόνος
με χαρτιά σημαδεμένα
ο τόπος
μία άγνωστη διεύθυνση
απλώνεσαι
για να χωρέσεις
μικραίνουν όλα
όσο μεγαλώνεις
τώρα που χάσανε το νόημά τους
πιάνεσαι από μια λέξη
για να δεις
θα αντέξει
ή θα πέσεις
έτσι αιωρείσαι
πάνω απ΄τη πόλη
με τα πυρωμένα στόματα
22.1.26
31.12.25
...
κλείνει η χρονιά τη στιγμή αυτή που λες δεν πάει άλλο και μέσα σου ανοίγουνε δρόμοι παλιοί που σε πάνε αλλού.
πώς θα΄ναι άραγε ο χρόνος μετά απ΄αυτή τη στιγμή;
10.11.25
στον τόπο που δεν
το φως
ανάβει η μέρα
και υπάρχεις
εδώ κι εκεί
κάπου αλλού
για πάντα ίσως
μέχρι να δύσει ο ήλιος
σαμάνος πριν την τελετή
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

