14.12.21

🐱

το βράδυ το ψυγείο γουργουρίζει. σπάει τον πάγο, βγάζει έναν ήχο απ΄την κοιλιά του, την ησυχία θρυμματίζει. γεμίζει το δωμάτιο όταν κοιμάσαι. αδειάζει η μνήμη. πάνω σου κουλουριάζεται πυκνό σκοτάδι. μια χαραμάδα κάτω απ΄το μαξιλάρι ανοίγεις για να δεις. να βρεις. να βγεις. εκεί που έχεις κρυφτεί σου φανερώνονται όσα δεν ψάχνεις. τα χέρια σου στο όνειρο, το όνειρο στα πόδια σου γατί που νιαουρίζει. ό,τι θυμάσαι χαίρεσαι και ό,τι ξεχνάς πεινάει και σε ξυπνάει. σε γρατζουνάει με το καλημέρα. 

31.10.21

📺

σαν διαφημίσεις πλασάρονται οι ειδήσεις.
με όρους και προϋποθέσεις. 

2.9.21

σήμερα φοβήθηκα ακόμη περισσότερο

μάταια ψάχνουν άλλα μάτια στα ίδια βλέμματα 

1.8.21

🐜

ένα τριζόνι τρύπησε τη νύχτα. χύθηκε το σκοτάδι ως την αυγή. κανείς δεν άκουσε. καμιά δεν είδε. τα κατάπιε όλα η τρύπα.  γαντζώνονται στη μέρα με διάφανα φτερά. σαν τα τζιτζίκια σκάνε. λιώνουν σαν παγωτά. στα σύννεφα βυθίζονται. πετάνε στα νησιά. σ΄ένα ποτήρι αλκοόλ ξεχάστηκαν για τα καλά. πίνουν για να θυμούνται. άσκοπες μετακινήσεις. στο τέλος, ναι το ξέρουνε. πίσω από μια απουσία τριγυρνούνε. 

26.6.21

στα αβαθή της πόλης πίσω από ένα αμάξι, μια βάρκα ακίνητη έχει προσαράξει σ΄ένα χρόνο ρευστό. όνειρο θερινής νυκτός στη θάλασσα να  πάει, να γίνει ο δρόμος ποταμός, να πέσει στο νερό. την καίει ο ήλιος, απ΄τ΄ανοιχτά παράθυρα κάτι της ψιθυρίζει το φεγγάρι, τα σπίτια άδεια ακούνε με τα αυτιά στη διαπασών. πλάι της ένας κάδος μπλε, το χρώμα που΄χει χάσει, ένα νησί σε διάφανη σακούλα πλαστικό. πίσω απ΄τη γλάστρα το κλειδί, στη πλώρη της σκαλίζει ένα γεράνι. ανοίγει ο ουρανός πανιά, σβήνουν τα κύματα στη πρύμη το λιμάνι, χίλια κομμάτια έρχεσαι και φεύγεις μες στη  ζάλη, σπασμένα ξύλα σε κήπο κρεμαστό.

26.5.21

🌕

έχουμε κουρδιστεί
είναι η ώρα κατάλληλη
τα ρολόγια σπασμένα

καθυστερημένα ερχόμαστε
και φεύγουμε νωρίς

μας προσπερνούν με ταχύτητα
χρόνια ακινητοποιημένα

με τον καιρό μαθαίνουμε
ξεχνάμε αυτοστιγμεί
 
εύκολα συνηθίζουμε

μια καινούργια επανάληψη
κάθε νέα αρχή

άρωμα νυχτολούλουδου
έχουμε εθιστεί

έχουν και τα λουλούδια τα φεγγάρια τους

στα μάτια μας ανάβουνε
και σβήνουνε εκεί 

πανσέληνα κι απελπισμένα

μια ζωή χαρισάμενη
σε ζώνη διαφημιστική

τρέχουμε και δεν φτάνουμε

πώς περίσσεψαν μέσα μας
κι έχουμε στριμωχτεί

χωρίς αυτά να ζήσουμε
μία ζωή δε φτάνει