insta

παντού τουρίστες ταξιδεύουν. κι όλα όσα είδαν δεν θυμούνται.

οι ταξιδιώτες θυμούνται πάντα  περισσότερα από όσα έχουν δει.

αφρού μνήμης

δεν φτιασιδώνεται η πραγματικότητα πάει τέλειωσε. σαν αναφιλητό από τα έγκατα της γης στους διαδρόμους του νεκροταφείου κηδεία. στο ρετούς μιας φωτογραφίας πολλά χρόνια ζήσατε. που θα πει κάποιον άλλον θρηνήσατε-ωχ! συλλυπητήρια. μια ξεχασμένη κι απ΄το θεό λίγο πριν σβήσετε μαζί επιγραφή. μονάχα μια στιγμή τα πάντα σήμερα κι από παντού το αύριο να θυμάστε.

ρυμοτομίες της μέρας

σε ύφανση πυκνή τα σύννεφα στον ουρανό 
κεντάει ο ήλιος

κι ήρθε η μέρα που δεν ήρθες

σαν χαλασμένο δόντι σφραγίζεται η πόλη

βρεθήκανε μετά από καιρό  όλες οι μέρες
σε μια φωτογραφία στιγμιαία που χάσαμε

έτσι όπως κόβονται μία μία μεταξύ μας οι κλωστές 

να δούμε τώρα με τι πανί θα τυλιχτούμε

με μετέωρο βλέμμα στο κοινό κενό
για το ελάχιστο πάντοτε φως
πολλαπλάσιο νύχτας σκοτάδι

ανοίγει σαν βεντάλια κάποτε ο κόσμος κι ανασαίνεις

στις λέξεις νότες και στα δάχτυλα σιωπές

ω τι ωραία μέρα να πεθάνει ό,τι δεν ζει προτού μας αφανίσει 

╠╬╩╦╣

είχε μπερδέψει τους δρόμους δε θυμόταν την οδό. είχε παρκάρει μπροστά σ΄ένα σπίτι που έτρεχε.

*

να ταξιδέψει ήθελε κι είχε σταθεί εδώ. σε εκείνη τη στιγμή που διαρκούσε ακόμα. 

*

ίχνη βημάτων σβήνουν μεμιάς κάτω απ΄το πεζοδρόμιο βότσαλο γίνεται.

*

ψάχνει να χωθεί στο λιμάνι ο πειραιάς αχτίδα απ΄τον ήλιο που φεύγει. όλα γύρω χτισμένα. κάθε τόσο και κάποιος γκρεμίζεται.

*

απ΄το παράθυρο στάζει ζέστη και νερό απ΄το κλιματιστικό. ένα παιδί απ΄όροφο σε όροφο κάνει μακροβούτια. η άδεια κάμαρα σωσίβιο.

*

κλείνει τα μάτια βλέπει μπροστά ένα περίπτερο ανοιχτό. όλες οι ανάγκες κρεμασμένες από τα μανταλάκια κι η επιθυμία παγωτό που λειώνει.

*

χορεύει μες στο φως ξεφλουδισμένη μια αφίσα. χρησμοδοτεί το καινούργιο έγκαυμα.

*

η απουσία στο τέλος καταντά να είναι παρουσία. μια εικόνα εμφανίζεται από το πουθενά για να τα εξαφανίσει όλα. μετά το κλείσιμο των ναυπηγείων σκαραμαγκά, άνεργοι συνεχίζουν να υπογράφουν καθημερινά και για καιρό στο βιβλίο παρουσιών της κλειστής εταιρείας. 

*

ξεραίνεται το στόμα στεγνώνει η αποβάθρα γεμίζει η βαλίτσα χάνεται έτσι όπως χύνεται ο καφές στο πλαστικό ποτήρι που αδειάζει. 

*

μιας δεύτερης ζωής το φλούδι κέρματα και κλειδιά στη τσέπη μιας σκιάς φιστίκια ξεχασμένα.

* 

σπασμένα στο βυθό γυαλιά αντανακλούν βλέμματα ραγισμένα.

*

ναι· της ανορθογραφίας η ηχώ του όχι. 

*

απ ΄το ανοιχτό κουτί της υστερίας η γεωγραφία όλο και πιο πολύ ιστορία μοιάζει.

*

μιλάνε για τα πάντα όλα εκτός. φυσάει απαλά παίρνει από δίπλα τις λέξεις. μαθαίνεις ν΄ακούς όταν όλα σωπαίνουν.

*

101214

πυκνή ομίχλη των βλεφάρων ν΄ανοίγεις περάσματα στην πόλη που αγάπησες γούργια κειμήλια και φυλαχτά που έχασες και χάθηκες σούρουπο άρχισες να σουρώνεις τόσες και τόσες συμπυκνωμένες στιγμές αραιώνει ο κόσμος στο δρόμο το βλέμμα σου τζάμι ένα παράξενο πράγμα να μην είναι βροχή πώς έγινε και βρέθηκες εκεί να ψιχαλίζεις δάκρυα κάθετα στο σκοτάδι αχόρταγο τρώει από μέσα κάθε κλειδί 28 πόρτες μετράς πίσω απ΄τον φράχτη για κατεδάφιση σπίτι σ΄αδειάζει στην κάμαρα δίχως λέξεις πια σ΄ένα γύρο θανάτου στα αχανή ο κήπος της καρδιάς σου τον κατοικούν πουλιά σίστα μίμι προσοχή χρώματα χύθηκαν        γλίστρησε  ο  ουρανός  απ΄ την  οθόνη

08

Δεκέμβρης | μήνας ισολογισμών | των επιχειρήσεων | όμως η ζωή | αχμ | ευτυχώς | μετριέται και μετράει | α λ λ ι ώ ς

9/8

Ο ζεϊμπέκικος δεν είναι για χόρταση-
ο ρεμπέτης (αν χορέψει) θα χορέψει μόνο μιά φορά.

Η. Πετρόπουλος

γι΄αυτούς που γύρισαν την πλάτη τους

                            Οι λιρέτες Εξαρχείων

«Το 2001, μετά τη χρεοκοπία του κράτους, η πτώση της εμπιστοσύνης στο εθνικό νόμισμα και στο τραπεζικό σύστημα της χώρας οδήγησαν σε μεγάλη πτώση την προσφορά χρήματος. Πολλές επαρχίες τύπωσαν δικά τους νομίσματα, τα οποία κυκλοφορούσαν παράλληλα με πέσο. Υπολογίζεται ότι 15%-20% του πληθυσμού χρησιμοποιούσε πλην του πέσο και άλλα (δευτερογενή) νομίσματα. Μόνο στο Μπουένος Άιρες κυκλοφόρησαν 17 διαφορετικά νομίσματα. Η ΛΙΡΕΤΑ ΕΞΑΡΧΕΙΩΝ. Το 2011, και ενώ περιμένουμε την επίσημη δήλωση χρεοκοπίας, τα Εξάρχεια ετοιμάζονται να τυπώσουν το δικό τους νόμισμα. Το νέο νόμισμα αναμένεται να τονώσει την παραγωγική δραστηριότητα και να βοηθήσει την ομαλή μετάβαση στον αντιπραγματισμό».

        Ο μόνος επιζών θα είναι

        εκείνος

                                               που θ΄αντέξει στη μνήμη του.                                 

                                                                                                            Λ.Χρηστάκης

google it

         

       
            

      
 
      
     
        
                  

προβολή πλήρους προφίλ

ανφάς τα πράγματα φαίνονται καλύτερα ツ

[...]Είναι κάτι διάρκειες που μοιάζουν αμελητέες, που δεν καταγράφονται πουθενά κι όμως κλείνουν μέσα τους όλα τα χαμένα χρόνια του καθενός, ίσως και τους αβίωτους αιώνες της κοινής πορείας όλων μας. Περισσότερο σε χαρακτηρίζουν αυτά που δεν έκανες παρά οι λιγοστές τυχαίες και βιαστικές σου πράξεις. Οι σπουδαίες ιδιότητες που περιφέρουμε σαν λάβαρα για να τις δουν οι άλλοι δεν είναι παρά φτηνές διακοσμήσεις που κρύβουν τις μέσα μας ρωγμές[...]

ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΗΝ ΤΑΡΑΤΣΑ,

Ένας μονόλογος που γράφτηκε κατά παραγγελία της Κατερίνας Γώγου,

Ανδρέας Ταρνανάς, Oδός Πανός

πίσω από κάθε όνειρο κι ένας δραπέτης

φορτωμένες φύγανε οι μέρες πάνω από την πόλη
αφήνοντας την πόρτα ανοιχτή
άδειοι οι τοίχοι
στο δωμάτιο ετοιμόρροπη η νύχτα.
Μην παρασύρεσαι από τις εντυπώσεις, είπες,
όλοι αυτοί οι κωλοπετσωμένοι εργατοπατέρες
ανακυκλώνουν την αμνησία.

πίσω από κάθε όνειρο κι ένας δραπέτης.

ζητάει διόδια η νύχτα

ζητάει διόδια η νύχτα

απ΄τα όνειρα

μετράει σφαίρες

ξεκολλάει αστέρια

φωτιά η μνήμη

αχνίζει λέξεις

πάνω από καπνούς

στάχτες το φεγγάρι

παντού κι απόψε

θάνατος το αίμα.

πόλεμος η ειρήνη

Τhere's a war going on outside,

Δρέσδη 13.02.2010

(από εδώ)

★ σιγή ασυρμάτου ★ χορός επιθέσεων ★ ευρωπαϊκή πανοπλία ★ ασπίδα προστασίας ★ ακήρυχτος πόλεμος ★ κερδοσκοπική επίθεση ★ εχθρικές δημοσιεύσεις ★ γεωστρατηγικό παιχνίδι ★ κυριαρχία στις αγορές ★ με όπλο τα χαμηλά επιτόκια ★ στο στόχαστρο βρίσκεται ★ παράπλευρες απώλειες από τη φορολόγηση κερδών ★ στο απυρόβλητο το "τοξικό" λόμπι ★ πραγματικό ολοκαύτωμα ★ χώρες-στόχοι ★ δημοσιονομικής πειθαρχίας ★ αμυντικών εταιρειών ★ οι τίτλοι έχουν καταποντιστεί ★ έπειτα από εκτεταμένο κύκλο σκληρών διαπραγματεύσεων ★

Οι λέξεις είναι σχέσεις. Και δεν θολώνουν τις εικόνες.

η σπασμένη τσαγιέρα του κορκονέα

«Η διαδικασία είναι πολύ επώδυνη, δεν δέχομαι τον θάνατο κανενός ανθρώπου, το αντίθετο θα γινόμουν ασπίδα προστασίας για κάποιον άνθρωπο που κινδυνεύει» (ε.κορκονέας)

*

"αν τελικά έπρεπε να χαθεί αυτό το παιδί, θα το κρίνει η δικαιοσύνη", (παλιότερη δήλωση του κούγια -μας την θύμισε η ...ΣΜΗΝΝΕΦΑ... στο μπλογκ της)

*

«το θύμα δεν είναι σαν τα δικά σας 16χρονα», (δήλωση του κούγια στο δικαστήριο)

*

Όλα αυτά μας υπενθυμίζουν ένα παλιό ανέκδοτο που αναφέρει ο Φρόιντ στην "Ερμηνεία των Ονείρων", τη λεγόμενη "υπόθεση της δανεισμένης τσαγιέρας":

κάποιος παραπονιέται στο φίλο του ότι του επέστρεψε σπασμένη τη τσαγιέρα που του είχε δανείσει. Τότε ο φίλος απαντά ότι, πρώτον, ποτέ δεν δανείστηκε την τσαγιέρα, δεύτερον ότι δεν ήταν σπασμένη όταν την επέστρεψε και τρίτον ότι ήταν σπασμένη όταν του τη δάνεισε.

Αυτές οι αντιφατικές δικαιολογίες απλώς επιβεβαιώνουν, δια της άρνησης, ότι όντως ο τύπος δανείστηκε και έσπασε την τσαγιέρα.

(από το βιβλίο

"Η ΑΘΕΡΑΠΕΥΤΗ ΝΕΚΡΟΦΙΛΙΑ ΤΟΥ ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΩΤΙΣΜΟΥ",

Α.Γαβριηλίδης, futura)

κάποτε στην ινδία

Ένας πλανόδιος πωλητής καπέλων, έπεσε ένα μεσημέρι να ρίξει τον υπνάκο του κάτω από ένα δέντρο. Όταν ξύπνησε ανακάλυψε έντρομος ότι μια αγέλη πιθήκων είχε βουτήξει όλα τα καπέλα του, και τα είχε ανεβάσει στο δέντρο. Tσαντισμένος και σε απόγνωση, έμεινε λίγη ώρα κοιτώντας την πραμάτεια του στα χέρια των πιθήκων. Kι ύστερα, ρίχνοντας κατάρες στην ατυχία του, έβγαλε το καπέλο που φόραγε και το βρόντηξε θυμωμένος στο χώμα. Oι πίθηκοι που όλη την ώρα τον χάζευαν από ψηλά, με την έντονη τάση τους για μίμηση, πέταξαν κι αυτοί τα καπέλα με δύναμη κάτω. O άνθρωπός μας έτρεξε και τα μάζεψε και σώθηκε.Kαμιά πενηνταριά χρόνια αργότερα, ο εγγονός του, που επίσης πούλαγε καπέλα, άφησε το εμπόρευμά του κάτω απ’ το δέντρο και την έπεσε κι αυτός για ύπνο. Kακώς, κάκιστα: όταν ξύπνησε τα καπέλα είχαν κάνει φτερά. Σήκωσε θυμωμένος το κεφάλι και είδε τα καπέλα του στα χέρια και στα κεφάλια των πιθήκων πάνω στο δέντρο. Πάνω στην απελπισία του θυμήθηκε την ιστορία που του είχε διηγηθεί ο παππούς του. Έτσι έβγαλε το καπέλο που φορούσε και το χτύπησε με δύναμη στο χώμα. Έμεινε έκπληκτος όμως που κανένας πίθηκος δεν έκανε το ίδιο. Mόνο ένας κατέβηκε απ’ το δέντρο. Έτρεξε, βούτηξε το καπέλο που ήταν στο χώμα, πλησίασε τον νεαρό πιλοπώλη που είχε μείνει άναυδος, του έριξε ένα ξεγυρισμένο χαστούκι, και φεύγοντας του φώναξε: «νομίζεις ότι μόνο εσύ έχεις παππού;».

Hθικό δίδαγμα;
Όλοι έχουν ιστορία!.. Aλλά αυτό δεν σημαίνει κιόλας ότι όλοι μαθαίνουν σωστά το μάθημά της!...

Ψάχνοντας για παραμύθια, βρήκα αυτό από το

Sarajevo .
Γιατί τα παραμύθια μπορεί να αποκοιμίζουν, μπορεί όμως και να αφυπνίζουν.

10

graffiti (Αθήνα,Κεραμεικός)

παρελθόν το παρόν

ταξιδεύει στο μέλλον

η στιγμή που περνά

επιστρέφει και είναι.

μνήμη "περιορισμένη"...κι όποιος κατάλαβε,κατάλαβε.

"Έζησα με τα παιδιά που ζούσαν στους δρόμους της Νέας Υόρκης, τα ρούχα μου έγιναν κουρέλια...Αλλά δεν χάθηκα εντελώς γιατί σκεφτόμουν ότι έπρεπε να ζήσω για να μιλήσω για όλα αυτά."

Φ.Νταντωνάκη

Σ.Τ.: Μα είναι περίεργο να μη νιώθετε ότι ο κόσμος σας εκτιμά.

Φ.Ν.: Άκουσα, βέβαια, καλά λόγια. Αλλά έχω ανάγκη κι από την υποστήριξη των συναδέλφων μου. Η Μερκούρη ούτε καν με δέχτηκε όταν πήγα να την δω-μου είπε ο θυρωρός να πάω στο περίπτερο να της τηλεφωνήσω...Έκανα τελευταία δύο προσπάθειες, κι οι καλλιτέχνες μου φέρθηκαν με φοβερή σκληρότητα: η μια, όταν ήθελα να κάνω ένα πρόγραμμα στην τηλεόραση και είπα στη Μαρία Φαραντούρη να΄ρθει σαν γκεστ-σταρ, κι εκείνη αρνήθηκε. Η άλλη, όταν συνεργάστηκα με τους "Τερμίτες", και μ΄έριξαν αγρίως...Δεν είμαι πρόθυμη εγώ να βγαίνω να κονταροχτυπιέμαι με τα παιδιά για δόξα ή λεφτά. Εγώ πολεμώ θεριά και με πολεμούν θεριά. Παραπονιέμαι για την πρόχειρη και αναιδή συμπεριφορά που μου δείχνουν οι Έλληνες καλλιτέχνες, για τον άγαρμπο τρόπο που με χειρίζονται την ώρα που εγώ διακινδυνεύω να πω ένα τραγούδι...Μια άλλη φορά με πήρε η γυναίκα του Σαββόπουλου να πάω στην τηλεοπτική τους εκπομπή, κι επειδή αρνήθηκα γιατί είχα ήδη κανονίσει κάτι άλλο, μου είπε μ΄έναν τόνο έπαρσης: "Δεν ξέρετε τι έχουμε κάνει εμείς για σας!" "Απλώς" της είπα "αυτό που έχετε κάνει είναι να γράφει ο Σαββόπουλος τραγούδια τραγικά, και να μην τα ζει ο ίδιος, αλλά εγώ".

Σ.Τ.: Τα τραγούδια του Σαββόπουλου σας αρέσουν;

Φ.Ν.: Είναι κλεμμένα τα περισσότερα. Όταν τα πρωτοάκουσα, νόμιζα ότι ήντουσαν θαυμάσια. Όταν όμως πάντρεψα τις impressions τους και τον τρόπο που ο Σαββόπουλος ζει, κατάλαβα ότι είναι ένας έξυπνος επιχειρηματίας, ο οποίος κορφολογεί τον ενθουσιασμό νέων ανθρώπων και φτιάχνει ωραία συνονθυλέματα. Γι΄αυτό και τα τραγούδια του δεν μένουν, γιατί δεν τα πιστεύει ο ίδιος αληθινά...

Φ. Νταντωνάκη, Αντίο παλιέ κόσμε, Σ.Τσαγκαρουσιάνος

(αφιερωμένο στον Γιώργο)

οριοθετώντας τη θέση του καθενός

Μπορεί το "τι κάνεις;" στο κινητό να έγινε "πού είσαι;", καιρός να αναρωτηθούμε "τι κάνεις εκεί που είσαι;".

Παραγωγικός ο Δεκέμβρης σε ερωτήσεις, φειδωλός στις απαντήσεις του, πολύτιμος γιατί μας ξεπέρασε.

Κυρίως γι΄αυτό.

Στο σημείο που ΑΥΤΟΣ χρησιμοποιηθεί ή χειραγωγηθεί, θα πρέπει να συνεχίσουμε και όχι να ψάξουμε πρίζα να το(ν) φορτίσουμε.

Καλό μήνα.

στη θάλασσα σε χάνω

"Why don't we do it in the road?

No one will be watching us.

Why don't we do it in the road? "

(John Lennon)

Χαζό τραγούδι.

Δεν το θυμόταν ολόκληρο.

Ο Τόπος της Εξορίας

Stencil graffiti (Αθήνα-Καπνικαρέα)
*

Oι πρόσφυγες, όπως έγραψε ο Μπέρτολντ Μπρέχτ

στο ποίημα Die Landschaft des Exils

(O Tόπος της Εξορίας),

είναι..."προάγγελος κακών μαντάτων".

"...Εξετάζουν ριζικά την υπόστασή μας...γιατί την αμφισβητούν, μας θυμίζουν τη σχέση μεταξύ της γυμνής ζωής, της βιολογικής ύπαρξης και της υπόστασης του πολίτη, αμφισβητούν τη σχέση μεταξύ ανθρώπου και πολίτη, την εκθέτουν εκ νέου στο φως, εκθέτουν στο φως την απογύμνωση".

Oι ντόπιοι δηλαδή εισπράττουν από τους μετανάστες την ευθραυστότητα των σύγχρονων συνθηκών που οι δεύτεροι καταδεικνύουν. Την ανεπάρκεια της ιδιοκτησίας, της εθνικότητας, της ίδιας της ιδιότητας του πολίτη.